A do të jetë pensioni një kohë për të shijuar jetën, apo një periudhë ku do të duhet të shtrëngosh rripin?
Në shumë vende të zhvilluara, pensioni pritet me dëshirë. Në Japoni e quajnë “Golden Years” vitet e arta. Në Spanjë, njerëzit e shohin si një kohë për të jetuar më lirshëm, për të udhëtuar dhe për të bërë gjëra që nuk i bënin dot gjatë punës.
Pse ndodh kjo?
Sepse të ardhurat që marrin pas pensionit janë afër atyre që kishin kur punonin. Pra, jeta nuk ndryshon shumë.
Në Shqipëri, historia është krejt tjetër.
Për shumë njerëz, pensioni do të thotë më pak para , shumë më pak.
Në disa raste, pensioni bie edhe nën 20% të pagës së mëparshme. Kjo nuk është thjesht një ulje në të ardhura është një ndryshim i drejtpërdrejtë në mënyrën e jetesës. Shpenzime që dikur përballoheshin lehtësisht kthehen në shqetësim të përditshëm, ndërsa siguria financiare fillon të lëkundet.
Pikërisht për këtë arsye, për shumë njerëz pensioni nuk shihet si një etapë për t’u pritur, por si një periudhë për t’u menaxhuar me kujdes. Në praktikë, kjo reflektohet edhe në mënyrën si trajtohet tema: shpesh shmanget.
Një drejtues spitali tregonte se stafi i tij nuk preferon të flasë për pensionin jo nga mungesa e informacionit, por sepse nuk e shohin si një perspektivë të sigurt.
Këtu lind problemi më i madh: ne e dimë që situata nuk është e mirë, por shpesh nuk bëjmë asgjë për ta ndryshuar.
E vërteta është e thjeshtë: nëse mbështetesh vetëm te pensioni shtetëror, ka shumë gjasa që të mos mjaftojë. Por nëse fillon të mendosh dhe të veprosh herët edhe me shuma të vogla, por rregullisht situata mund të ndryshojë ndjeshëm me kalimin e viteve.
Nuk ka nevojë për formula të komplikuara. Ka nevojë për një vendim: të mos e lësh të ardhmen në dorë të fatit.
Sepse në fund, pensioni nuk është thjesht diçka që ndodh është diçka që ndërtohet.
